عشق یعنی همین ..!

هر وقت از ما عزیزی می میرد ناراحت می شویم و حسابی گریه می کنیم . در مجالس ، مهمانی ها و هر جا و هر وقت که صحبت از این مرده می شود همه با جملاتی هم چون حیف شد ، چه دسته گلی بود ، جوان ناکام ، آخی کاشکی من به جای اون رفته بودم و ..... اظهار ناراحتی می کنیم . انگار که اون به دنیای سیاهی ها و بدبختی ها رفته و این دنیای پر از شادی و لذت رو از دست داده .

ولی موضوع اصلی اینه که این گریه ها و حرف های ما برای اون از روی حسودیه و نه از روی دلسوزی . چرا خودمون رو گول بزنیم . هممون خوب می دونیم اون الآن داره تو بهشت شلنگ تخته می اندازه و واسه خودش حال می کنه . اون وقت ما داریم اینجا به حال اون گریه می کنیم !

واقعیت اینه که ما داریم واسه خودمون گریه می کنیم که باید تو این دنیا بمونیم و با یک سری موجودات عجیب قریب و اجق وجق به اسم آدم سروکله بزنیم .

پس بهتره بجای این همه ناراحتی و اشک ریختن بیخودی ، به خاطر این که اون الآن خوشحاله ، ماهم خوشحال باشیم . تازه بعده شم ازش بخوایم همون دور و بر خودش یه جایی تو بهشت واسه ما گیر بیاره که وقتی ما هم مردیم و رفتیم بهشت نزدیک اون ساکن بشیم ، تا دوباره با هم باشیم .